My first date with snow!

பனிப்பொழிவு என்றால் எல்லாருக்குமே ஒரு உற்சாகம் தானே. அதுவும் நல்ல சூடான நமது சீதோஷ்ண நிலையில் பனியை ஃப்ரிட்ஜில் தான் பார்த்து இருப்போம். கொடுத்து வைத்த சிலர் ஊட்டியில் பார்த்து இருப்பார்கள். அல்லது வட நாட்டில் மலைப்பாங்கான இமாலயப்ப்ரதேசங்களில் பார்த்து இருப்பார்கள். நமக்கு அவ்வளவெல்லாம் கொடுத்து வைக்கவில்லை.

வளர்ந்தது பெங்களூரில், முதுகலைக்காக படித்த இடமோ வெய்யில் நகரமான வேலூர்.

பணிக்காக சில வருஷங்கள் வட அமெரிக்காவுக்கு (கனடாவுக்கு) போன போது தான் முதல் முதலில் பனிமழையை தரிசிக்கும் ஸ்பரிசிக்கும் அனுபவிக்கும் பாக்கியம் கிட்டியது.

நான் அங்கு போன காலம் இலையுதிர் காலம். இன்னும் மூன்று மாத காலம் கழித்து தான் பனி விழும் என்று சொல்லி விட்டார்கள். நான் ஏதோ கனடா பனிக்காடாக இருக்கும் என ஏகத்துக்கு கற்பனை எல்லாம் பண்ணி வைத்துக்கொண்டு போய் ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் எனது வலது காலை முன் வைத்து எனது காலடியை டொரோண்டோ நகரில் வைத்தேன். அங்கிருந்து சில மணி நேரப்பயணம் எனது ஊருக்கு.

போய் பார்த்தால் முப்பது டிகிரி வெய்யில் வைத்து வெளுத்து வாங்கியது. பெங்களூரில் வளர்ந்த சொகுசு பையனான எனக்கு அதுவே ஜாஸ்தியாக பட, எனது பனிக்கனவு அப்போதைக்கு புஸ்ஸானது.

நான்கு மாதங்கள் கழித்து குளிரத்தொடங்கியது. அங்கே எல்லாம் ஏதோ இயற்கை அன்னை ஒரு பொத்தானை தட்டி விட்டது போல காலங்கள் மாறுகின்றன. ஒரு வாரத்துக்குள் நன்றாக குளிர ஆரம்பித்தது.

ஒரு நாள் காலையில் எழுந்து வெளியே வந்து பார்க்கிறேன், தரை முழுதும் வெண்மையாக உறைபனி. (See photo - Left side) கையில் எடுத்து பார்த்தேன், நம்ம ஐஸ் போல தான் இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் அதை வைத்து விளையாடி விட்டு அலுவலகம் போனேனா, அங்கும் இதை பற்றி மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் பிரஸ்தாபித்தேன். ஆனால் அது பனி இல்லை, frost என்று கூறிஅவர்கள் எனது உற்சாக பலூனில் ஒரு ஓட்டையை போட்டார்கள். சரி ஏதோ ஒன்று என்று சமாதானப்படுத்தி கொண்டு சில வாரங்கள் காத்து இருந்தேன்.

இந்த இடைவெளியில் கடைகண்ணிக்கு சென்று பனிக்கு வேண்டிய ஆயத்தங்களை பண்ணி வைத்தேன். (Purchasing Snow jacket, snow shoes, gloves, mittens, wools etc.)

சில வாரங்களுக்கு பின், ஒரு நாள் காலையில் சூரியக்காதலன் பூமிக்காதலிக்கு ஊதி விட்ட பஞ்சுமுத்தம் போல, அவளுக்காக கொட்டிய அன்னத்தூவியைப்போல வெண் பனி மழை! புது பொம்மை கைக்கு கிடைக்கப்பெற்ற சிறு குழந்தையைப்போல உணர்ந்தேன் அப்போது! விழும் பனியை பிடிப்பதும் உருட்டி விளையாடி பார்ப்பதும் வாயில் போட்டு பார்ப்பதும் (!!). என்னைப்பார்த்து பக்கத்தில் இருந்த வெள்ளைக்காரர்களும் சேர்ந்து கொள்ள, எல்லாரும் விளையாடி மகிழ்ந்தோம். பின் பேருந்தைப்பிடிக்காமல் நடந்தே (பனியில் நடக்க ஆசை) அலுவலகம் போய் சேர்ந்தேன் (See photo).

[caption id="attachment_612" align="alignright" width="225"] First snow![/caption]

அதன் பின்னரும் சில நாட்கள் பனி விழுவதும் பின் அடுத்த சில நாட்கள் வெய்யில் அடிப்பதுவுமாக இருந்தது. பூமி நன்கு உறைந்த பின் தான் பனி விழத்தொடங்கியது. விழுந்த பனி நிலைத்து அப்படியே நிற்க பூமி உறைய வேண்டுமாம். முதல் சில நாட்களில் பூமி உறைய, பின் விழுந்த பனி இடுப்பளவுக்கு வந்து நின்றது.

அதில் விளையாடி மகிழ்ந்தது, வட அமெரிக்காவின் முப்பெரும் ஏரிகளுக்கு பனிக்காலத்தில் போய் வந்தது, ஊளையிடும் பனிப்புயலில் தன்னந்தனியாக மாட்டிக்கொண்டு உயிரோடு திரும்புவோமா என முழித்த திகில் அனுபவங்கள் பற்றி இன்னொரு பதிவில் சொல்லுகிறேன், சரியா?

 

 

வால்பையன்!

என் வீட்டிற்கு பக்கத்தில் எல்லாரும் குடும்பஸ்தர்கள். நான் மட்டும் தான் ஒண்டிக்கட்டை. நல்ல பையன் என்ற பேர் வேறா, சுத்தி முத்தி இருக்கற அத்தனை அறுந்த வால்களுக்கும் மாலை வேளைகளில் என் வீட்டு முற்றத்தில் தான் டேரா.

அவர்கள் அப்பாக்காரர்கள் எல்லாம் கடமையே கண்ணாக துபாயிலும் மஸ்கட்டிலும் இருப்பதால் கண்டிக்க ஆளின்றி இதுகள் கொஞ்சம் வால்தனம் ஜாஸ்தியாகவே பண்ணும். (அதில் அவர்கள் அம்மாக்களுக்கு ஏகப்பெருமை வேறு - "அப்படிதான் தம்பி, அடங்கவே மாட்டான், பயப்படவே மாட்டான்" என வாயெல்லாம் பல்லாக அதே சமயம் வெள்ளந்தியாக பையன் புராணம் படிப்பார்கள்).

"நான் இந்தா கோயிலுக்கு போய்ட்டு வர்றேன், அது வரைக்கும் இவனை பாத்துகோங்க தம்பி" என்று சொல்லி விட்டு அதனை பேரும் குட்டீஸ் பட்டாளத்தை என் மடியில் கட்டி விட்டு கிளம்பி விடுவார்கள். சரி அவர்கள் அம்மாக்களுக்கு ஒரு ஓய்வாக இருக்கட்டுமே என்று, அவர்கள் கோயிலுக்கு போய், சாமி கும்பிட்டு, அவர்களுக்குள் கதை பேசி முடித்து விட்டு வரும் வரையில் நானும் இந்த வாண்டுகளை மேய்ப்பதுண்டு.

அதனாலேயே அக்கம் பக்கத்தில் அவர்கள் வீடுகளில் விளைந்த தேங்காய், மாங்காய், சக்கப்பழம் (பலாப்பழம்) இன்ன பிற வகையறாக்கள் நமக்கும் கொடுத்து அந்த அக்காக்கள் அவ்வப்போது அன்புடன் அருள் புரிவார்கள். "எப்ப வேணாலும் வந்து பறிச்சுகிடலாம் தம்பி" என்று சொல்லுவார்கள். நாள் கிழமை ஆனால் பலகாரம் பட்சணமும் அவ்வப்போது கிட்டும்.

இப்படித்தான் நேற்று ஒரு பயலை விட்டு விட்டு போனார்கள். ஒன்றாம் கிளாஸ் படிக்கிறான். "குட்டிப்பையா, இருடா அண்ணன் உனக்கு திங்க எதையாவது கொண்டு வர்றேன்" என்று சொல்லி விட்டு, அவனை முற்றத்தில் விட்டு விட்டு நானும் உள்ளே போனேன்.

அவனுக்கு தீனியோடு வந்து பார்க்கையில் பயல் என் வண்டி சக்கரத்தின் மேல் "ஒன்றுக்கு" அடித்து கொண்டு நின்றான். என்னைப்பார்த்ததும் வாயெல்லாம் இளிப்பு. "ஏண்டா உனக்கு வேற இடமே கிடைக்கலியா?" என கொஞ்சம் சூடாக கேட்டேன். அதற்கு அது சொன்னது: "சக்கரம் அழுக்கா இருக்கில்ல, கழுவரேன்" என்று.........

சரி, பயல் பொழச்சுக்குவான் போலையே, பரவாயில்லை என நினைத்து கொண்டு மேலுக்கு கொஞ்சம் முறைத்து விட்டு இதை அவன் அம்மா கிட்டே அவர் வந்தவுடன் பேசுகையில் சிரித்துக்கொண்டே சீரியசாகாமல் சொன்னேன்.

அதற்கு அவர்கள் கொடுத்த பதில் இருக்கிறதே....... "அவன் அப்படி தான்.... ரொம்ப sharp"..... :-)

அப்புறம் அவர்கள் "தம்பி நான் வேணுமானால் வண்டியை கழுவி கொடுத்து விடுகிறேன்" என வாளியை எடுக்கக்கிளம்ப, நான் தடுக்க இப்படி ஒரே களேபரம் தான் போங்க.

சரியென்று ஒரு வழியாக குட் நைட் சொல்லி வழியனுப்புகையில் "இனிமே அப்படி பண்ணக்கூடாது என்ன?" என்று அவன் அம்மா சொல்ல, அவனோ "நாளைக்கும் பண்ணுவேன்" என்று இளித்துக்கொண்டு சிட்டாய்ப் பறந்தானே பார்க்கலாம்.

அதை விட அக்கா முகத்தில் 10 Litres original அசடு வழிந்ததை ரசித்து விட்டு "Doesn't matter; It’s all in the game” என சொல்லி விட்டு வந்தேன்!

நாகரிகம்

நாகரிகம் என்று சொல்லிக்கொண்டு நாம் என்ன என்னவோ பண்ணத்துவங்கி விட்டோம். trendy ஆக உடுப்பதும், பளபளக்கும் கண்ணாடி குவளைகளில் இருந்து அருந்தவும், முள் கரண்டியால் சாப்பிடுவதும் பெருமைக்குரிய விஷயங்கள் ஆகி விட்டன. மேற்கத்திய உடைகளும் நுனி நாக்கில் புரளும் அந்நிய பாஷைகளும் (சீன ஜப்பானிய ஜெர்மன் மொழிகளும் அடக்கம்) பெருமைக்குரிய விஷயங்களாக எண்ண துவங்கி விட்ட சமூகம். இளைய தலைமுறை.

ஒரு பக்கம் பொருளாதார வளர்ச்சியும் பகட்டும். மறுபக்கம் நாம் மனிதத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்து கொண்டு இருக்கிறோமோ என தோன்றுகிறது.

நாகரிகம் என தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அளவுகோலை வைத்தே மனிதர்களின் மரியாதையையும் நிர்ணயிக்கிறது இன்றைய இளைய சமூகம்.

வீட்டில் வேலை செய்யும் பெண்மணியை சில வருஷங்களுக்கு முன்னால் "அக்கா" என்றோ "அம்மா" என்றோ வயது கருதி பண்புடன் அழைத்த பாங்கு மாறிப்போய் இன்று சிறுவர்கள் கூட "ஏய்" என்றும் பெயர் சொல்லியும் விளிக்கும் நிலையை நாகரிக வளர்ச்சி என கொள்வதா பண்பாட்டு சீரழிவு எனக்கொள்வதா என தெரியவில்லை.

இன்னொரு உதாரணம்:

முதுகலை படிப்பில் ஒன்றாக படித்த ஒரே நேரத்தில் ஒரு வகுப்பில் படித்த மாணவனும் மாணவியும் வேறு வேறு இடங்களில் PhD படிப்பை தொடங்கினர்.

மாணவி எதிர்பார்த்த நேரத்தில் முடித்து விட்டாள், எதிர்பாராத குடும்ப சூழ்நிலை தடங்கல்களினால் மாணவனால் அவ்வளவு சீக்கிரம் முடிக்க இயலாமல் காலம் தாழ்ந்தது. பட்டம் வாங்கி விட்ட மாணவி அவன் படிக்கும் பல்கலைக்கழகத்திலேயே அவனுக்கு ஒரு படி மேலாக பணியில் சேர்ந்தாள். அவன் நிலைமை நன்கு தெரிந்தும், நட்புடன் ஆதரவாக இருக்காமல், ஈகோவுடன் "நான் உன்னை விட மேலானவள்" என்கிற ரீதியில் அதிகார தோரணையில் சில சமயம் அவமானப்படுத்தும் விதமாகவும் (belittling manner) நடந்து கொண்டாள். இது தனது முன்னாள் (???) நண்பனை புண்படுத்தும் என தெரிந்து பண்ணினாளா இல்லை தெரியாமல் பண்ணினாளா இல்லை இப்படி பண்ணுவதால் அவளுக்கு ஒரு கிக்கா புரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று நிச்சயம். பண்புள்ள மனிதர் செய்யும் செயலல்ல அது.

வாழ்ந்து கெட்ட மனிதர்களை நாம் நடத்தும் விதமே அலாதி தான். வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவது போல வயதுக்கும் அனுபவத்துக்கும் மரியாதை தராமல் ஏகவசனத்தில் பேசுவதும் ஏசுவதும்........ அதட்டுவதும் அறிவுரை (?) கூறுவதும்........ 

வயதான பெற்றோர், விதவை அம்மா, அத்தைப்பாட்டி, ஆதரவற்ற தங்கை, காலத்தின் கோலத்தால் வீட்டில் வேலை செய்யும் வாழ்ந்து கெட்ட மனிதர்...... கைவிடப்பட்ட கிழவிகள், கிழவர்கள், அனாதைப்பிள்ளைகள்........ பட்டியல் நீளுகிறது........

ஏதோ அவர்கள் நிலைமை ஆண்டவன் இப்படி வைத்து விட்டான், நம்மால் இயன்றதை செய்வோம், ஆறுதலாக இருப்போம் என்று எண்ணாமல் தலைகால் புரியாமல் ஆடுவது எங்கு கொண்டு போய் விடுமோ தெரியவில்லை.

வாழ்க்கை ஒரு சக்கரம் போல. Life's full of ups and downs. அவர்கள் நிலைமை நாளைக்கு நமக்கும் வரலாம். வராது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?

முடிந்தால் ஆறுதலாக இருப்போம், முடிந்ததை பண்ணுவோம். உதவியாக அல்ல. நாம் பண்ணியிருக்கிற பாவங்களுக்கு கழுவாயாக. இன்னொரு இதயம் புண்படுமாறு, அதுவும் ஏற்கனவே புண்பட்ட நெஞ்சம் மேலும் புண்படுமாறு நடப்பது நாகரிகமல்ல. பண்பாடும் அல்ல. செத்த பாம்பை அடிப்பது வீரம் அல்ல.

காசுபணம் வேண்டாம். கனிவான வார்த்தைகளையாவது தரலாமே. ஆறுதலும் ஊக்கமும் தரலாமே. முடியாவிட்டால் சும்மா இருக்கலாம். பிறர் மனம் குளிர வைக்க வேண்டாம், at least மனம் புண்ணாக்காமல் இருக்கலாம்.

சமூகத்தில் ஒரு அங்கமாக இருந்து அவர்களுக்கு இதை தர நாம் கடமைப்பட்டுள்ளோம். நமக்கு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்து கொடுத்த ஆண்டவருக்கு தேவாலயத்திலும் கோவிலிலும் நன்றி சொல்லுவதை விட, நம்மை விட துர்த்தசையில் கஷ்டப்படுபவனுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருந்தால் அது சிறந்தது. அது தான் அந்த கருணை உள்ள கர்த்தருக்கும் பிடிக்கும்; நமக்கு அவர் தந்துள்ள அருளுக்கு உண்மையில் அப்போது தான் நாம் தகுந்த பாத்திரமாவோம் என்பது என் humble opinion.

 

எதிர்பார்ப்பென்ன?

சென்ற பதிவின் தொடர்ச்சியாக வருவது தான் இந்த பதிவு.

இந்த கேள்வியை முன் காலத்தில் பெண் வீட்டார் பையன் வீட்டாரிடம் கேட்பார்கள். இன்று நிலைமை தலைகீழாகி இருக்கிறது போலயே!

matrimonial தளங்களுக்கு போய் பார்த்தால் looking at the long list of sometimes surreal expectations, தலை சுற்றுகிறது, to say the least.

எனது வாழ்க்கை நன்றாக அமைய வேண்டும் என ஒவ்வொரு மனிதனும் மனுஷியும் நினைப்பது இயல்பு தான்.

வருகிற வாழ்க்கை துணை எவ்விதம் அமைய வேண்டும் என கனவுகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் இருப்பது இந்த வயதில் வெகு இயல்பு தான்.

ஆனால். காதல் என்பதும் அன்பு என்பதும் இதை எல்லாம் தாண்டிய ஒன்று.

commitment எனும் சொல்லை நாம் அளவுக்கு மீறி glorify பண்ணிவிட்டோம்.

ஆரம்ப காலத்தில் அது சுகமாக இருக்கும், அன்புடன் காதலுடன் சேர்ந்து சரியான அணுகுமுறையில் தான் இருக்கும். ஆனால் அதை மட்டுமே பிடித்து கொண்டு விட்டால் தான் பிரச்சினை.

அன்பும் காதலும் இருந்தால் commitment இயல்பாகவே இருக்கும். அதை தனியாக emphasize பண்ணவேண்டிய தேவை இல்லை.

நாட்பட அன்பும் காதலும் தேய தொடங்கும் போது, அதே commitment உயிரற்ற எலும்புக்கூடாகி, கட்டாயமான ஒரு ritual ஆகி விடுகிறது.

commitment வேண்டாம் என்று நான் சொல்லவே இல்லை. (அதை தான் living together பிரசாரகர்கள் சொல்லுகிறார்கள். நான் அவன் இல்லை)

கொஞ்சம் உன்னிப்பாக பார்த்தால் இவர்கள் வேண்டாம் என்பது, அன்பற்ற சூழ்நிலையிலும் கட்டாயம் அந்த உறவில் இருக்க வேண்டும் என்ற நிலைமை வேண்டாம் என்பது தான்.

ஆனால் இவர்கள் பண்ணும் தப்பு, அந்த கமிட்மென்ட்டை பாரமாக்கியது எதுவோ அதை சரி பண்ண முயலாமல் கமிட்மெண்டே வேண்டாம் என்பது தான்.

ஆரம்பத்தில் இருந்த அன்பு later on ஏன் இல்லாமல் போனது என ஆராய்வது இல்லை.

கரையான் புற்று வைத்தால் உடைத்து போடுகிறோம். ஒரு வாரம் கழித்து வந்து பார்த்தால் அதே இடத்தில் மீண்டும் புற்று வைத்து இருக்கிறது. புற்றை உடைத்தால் போதாது. ராணி பூச்சியை தேடி சம்ஹாரம் பண்ணினால் தான் புற்று நீங்கும்.

இங்கே பிரச்சினையின் மூலம் தான் ராணி பூச்சி.

அது என்ன? எதிர்பார்ப்புகளுடன் கூடிய அன்பு. நீ இதை செய், நீ இப்படி இருந்தால் தான் உன்னை எனக்கு பிடிக்கும், நீ இதை இதை எல்லாம் செய்து கொடுத்தால் தான் எனக்கு உன்னை பிடிக்கும், அப்போது தான் உன் மீது எனக்கு அன்பு வரும், அன்பு வந்தால் உனக்கு பிடித்ததை நான் பண்ணுவேன் என்று ஆகி விட்ட நிலை.

அந்த எதிர்பார்ப்புகள் பூர்த்தி ஆகாத போது கோபம், விரக்தி. அதை துணையிடம் காட்டுவது. அதன் எதிர்வினை நிச்சயம் அன்பாக இருக்காது. இது ஒரு முடிவில்லா கொடுவட்டம் - A vicious cycle. 

கவிதைக்காக சொல்லவில்லை. எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல், துணையை/அடுத்தவரை நேசிப்பது தான் அன்பு. அது உன்னதமான காதல் என்று சொல்ல மாட்டேன். அது தான் காதலே. உன்னதமான காதல் என்றால் சாதாரணமான காதல் என்று வேறு உள்ளதோ? காதலின் லக்ஷனமே அடுத்தவரை அப்படியே ஏற்று கொள்வது தான்.

That kind of true love never diminishes. It, like old wine, only gets better with age, reaching a stage where it transcends the mundane physical aspects. Slowly the body and form and name lose their significance, and hearts commune. And that's only possible with acceptance and unconditional giving of love. Then the relationship would be an expression of joy, not means of joy!

இந்த மனம் உடையவர்களைப்பார்த்தீர்கள் என்றால் - உன்னிப்பாக பார்த்தீர்கள் என்றால், அவர்கள் (வரப்போகும்) துணை மீது மட்டும் அல்ல எல்லார் மீதும் கட்டுப்பாடுகள் இல்லாத அன்பும் பாசமும் உடையவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களின் அன்பு அவர்களின் சுயமாக வெளிப்படும்.

மனித சமூகம் மீதும், இயற்கையின் மீதும் பொங்கிய அன்பினை வெளிப்படுத்தும், ஏற்றுக்கொள்ளும் இவர்கள் desparate ஆக ஒரு துணையை வேண்டி, தேடி போவதில்லை. துணை அப்படி இருக்க வேண்டும் இப்படி இருக்க வேண்டும் என scrutinize பண்ணி விளம்பரம் பண்ணுவதில்லை. உன்னதமான இவர்களுக்கு தகுந்த நல்ல துணை தேடாமலேயே இவர்கள் கையை பிடிக்கிறது. ஆண்டவனின் பரிசு போல, தேடாமலேயே தெய்வீகமான இவர்களுக்கு ஏற்ற துணைவரோ துணைவியோ இவர்கள் மடியில் விழுவார்கள்.

மட்டமா?

சமீபமாக ஒரு திருமண/வரன் தேடும் தளத்துக்கு சென்று பார்த்த பொழுது மனதில் எழுந்த எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பே இந்த குறும்பதிவு.

பையன் நக்ஷத்திரத்துக்கு ஏற்ற பெண் பிள்ளை கிடைப்பதே தேடோ தேடென்று தேடிய பின்பு தான் ஒன்றோ இரண்டோ கிடைக்கிறது. அதன் பின் தான் ஜாதகம் பொருத்தி, அதுவும் பொருந்தினால் தான் Alliance பேச்சே நடக்கும், முக்கால்வாசி குடும்பங்களில்.

அந்த பெண்களின் profile இல் பார்த்தால், Prospective groom பொறியியல் படித்தவராக இருக்க வேண்டும், மாதம் இவ்வளவு (5 லக்ஷத்துக்கு மேல்) சம்பாதிக்க வேண்டும், வயதும் இருபத்தி எட்டுக்கு உள் தான் இருக்க வேண்டும் என்று கண்டிஷன் போட்டு இருக்கும்.

அப்போ அறிவியல் படித்தவன், இலக்கியம் படித்தவன் எல்லாம் மட்டமா? எல்லாருக்கும் பொறியாளரோ மருத்துவரோ தான் வேண்டும் என்றால் மற்றவர்கள் என்ன பண்ணுவது?

கொஞ்சம் சராசரியாக சம்பாதித்தால் என்ன குறைச்சல்? முப்பது வயதுக்கு முன்பே வருஷம் ஐந்தாறு லக்ஷம் சம்பாதிப்பவர்கள் உள்ளார்கள் தான், ஆனால் குறைவு. சராசரியாக இரண்டில் இருந்து நான்கு லக்ஷம் ரூபாய் தான் பெறுவார்கள் முக்கால்வாசி பையன்கள்.

திறமைக்கும் குணத்துக்கும் குடும்ப பின்னணிக்கும் மதிப்பு கொடுத்து கலியாணம் பண்ணி வாழ்ந்து வளர்ந்து உயர்ந்த காலம் மலையேறி போய் விட்டதோ என பயமாக உள்ளது.

நல்ல குணமும் ஒழுக்கமும் உள்ள ஆண்மகன் நிச்சயம் நல்ல ஊதியம் வரும் நாட்களில் பெறுவான். அதை fast food கலாசாரம் போலவே எல்லாம் இப்பவே வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது என்ன நியாயம்?

அதே போல அறிவியல் மற்றும் இலக்கிய துறை சார்ந்தவர்கள் என்றால் என்ன மட்டமா? அவர்களில் மனைவியை வைத்து காப்பாற்ற (???) கூடிய ஆண்மக்கள் இல்லை என எதை வைத்து முடிவு கட்டுகிறார்கள்?

முதலில், கலியாணத்துக்கும் தாம்பத்தியத்துக்கும் படித்த படிப்புக்கும் என்ன சம்பந்தம்? வாழ பொருள் ஈட்ட தொழில் தேவை, அதற்கு படிப்பு தேவை. அவ்வளவு தானே. நேர்மையாக உழைக்க என்ன துறை ஆனால் என்ன? இப்போதெல்லாம் அறிவியல் மற்றும் கலை துறையினரும் ஓரளவுக்கு நன்றாகவே சம்பாதிக்கின்றனர். முன் போல இல்லை.

பெண்களே, குணத்தை பாருங்கள். குடும்ப பிண்ணணியை பாருங்கள். நேர்மையான உழைப்பை பாருங்கள்.

(ஆண்களுக்கும் இது பொருந்தும்)

இது திட்டல்ல. மன வேதனை, ஆற்றாமையின் வெளிப்பாடு.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

கண்ணனென்-மனைவி

கரம்பிடித் தாளென்னை காணோர் தெய்வம்

வரமென்னத் தகுமென்றன் வண்ணமயி லாள்;

அறம்வளர் நெஞ்சுடை யாளென தாவிக்

குரமனை யாள்திரு மகளனை யாள்;




யதுகுலத் தேயுதித் தாளென் றேவி

மதுகை டபர்தமை தொடைக்களித் தாள்;

வஞ்சகர் தமைவெறுப் பாளிவள் மட்டும்

நஞ்சிலா யெண்ணிலாப் பொய்யுரைப் பாள்;

 

கண்ணிலே மணிபோல் வாளிவ ளேயான்

பண்ணிய தவப்பயத் துணைவி யென்றன்

னெண்ணிலாத் துயரழித் தேயோர் காதற்

பண்ணிலே பணிந்தெனக் கருள் தருவாள்;

 

எண்ணிலாக் குறும்பிழைப் பாள்காண் பிள்ளை

தண்ணிலாப் போல்நகை யுதிர்த்திடு வாள்;

கண்ணினாற்க் காவியங் கள்குழை ப்பாள் முழு

எண்ணமும் நாட்பட அவள்பதம் தான்.

 

பந்தள வில்வெண் ணெய்யது வேண்டி

மந்திப ழித்திடும் சேட்டிதஞ் செய்தாள்

முந்தைய நாள்கதை நம்புவ தாற்றேன்

அந்தமி லாநிலை தந்தனள் கூடி;

 

கண்மணி கண்ணனி வள்கரம் கொண்டதும்

நண்ணிய நன்மைகள் எண்ணவும் ஆற்றேன்

சின்னவன் என்றெனை எள்ளிய தறியேன்

மண்ணெனை பொன்னெனப் பண்ணினள் பைந்தொடி.

 

பண்டம் சிறியது யான்பகிர்ந் தாலும்

அண்டத் துண்மைகள் அன்புடன் காட்டுவள்

கண்டறி யாதன காட்டுவள் கான்முனி

விண்டறி யாதன மெய்பல சொல்வாள்;

 

தின்னற் கரியபொ ருள்மருந் தாகிலும்

கன்னற் பாகினில் போல் - வேதாந்தம்

சின்னக் குழவிம திபுரிந் துய்திட

கண்ணனி வள்தந் தாளில் லறமதில்;

 

பண்ணிய புண்ணியம் யாதோ அறியேன்

திண்ணிய மேன்மகள் கண்ணனை பற்றிட;

கன்னற் றேமொழி காதலி யென்னைப்

பின்னற் பிறவிக ளின்னலிற் காத்தனள்;




என்னத வம்செய் தேன்யா னிவளை

வன்னமு டன்வாழ் வில்மணந்தி டகாண்;

மண்ணும்மு லைமணி பொன்னும் விரும்பிய

சின்னவ னென்னையும் சிந்தையில் மாற்றினள்;

 

கண்மணி இவளை கைக்கொண்டது முதல்

பண்ணிய சீர்மைகள் திண்ணிய பலபல;

அன்றவள் பணிந்தனள் இன்றுயென் முறையாம்

இல்லறம் கண்ணனி வள்செய நல்லறம்;




கைப்பிடித்தாள் எனை காதலிற் கட்டினாள்

மெய்ப்பிடித் தேனது காந்தா சம்மிதம்;

தைப்பிறந்தா லெழும் ஞாயிறு கண்ணனெம்

மைப்பிடித்தா ளிருள் மாயை மருண்டது;

+++++++++++++++++++++++++++++++

கான் முனி: காட்டில் தவம் இயற்றும் முனிவர்; கன்னற்றேமொழி : கன்னல் தேமொழி = கரும்பின் சாறு போல், தேன் போல் இனிய மொழி பேசும் மனைவி; மெய்ப்பிடித்தேன்: உண்மை (முடிவான உண்மையினை) பிடித்தேன்;

காந்தா சம்மிதம்:

உபதேசத்தில், வணங்குதற்கு உரிய குரு ரூபத்தில் வந்து உபதேசிப்பது ஒரு வகை (பிரபு சம்மிதம்). நண்பனாக வந்து உபதேசிப்பது இன்னொரு முறை (சுஹ்ருத் சம்மிதம்/மித்ர பாவம்). மனைவியாக/கணவனாக/காதலியாக/காதலனாக வந்து உபதேசிப்பது மேலும் ஒரு முறை (காந்தா சம்மிதம்/காந்தா பாவம்)

Divorce - the sad truth

உள்ளங்கள் உரசியதால் உறவுக்குள் தீப்பிடித்து

பற்றி எரிந்ததுவோ "நாம்";

+++

அகங்கார ஆப்பதனை அன்புறவில் அடித்ததினால்

அற்று பிளந்ததுவோ "நாம்".

+++

எனக்கு உனக்கு என கணக்கு இடையில்வர

பிணக்கில் துணுக்கான "நாம்";

+++

வண்டி மாடுகள் சண்டி பண்ணவே

துண்டித்த பயணமே "நாம்";